Zazwyczaj przychodzi w nocy, kiedy powinnam spać. Czasami udaje mi się zapamiętać pomysły. Efekty są różne, dziś jest taki: 

Tworzę wokół siebie fortyfikacje obronne stworzone ze zmiętych chusteczek, a kolejne kichnięcia wyrywają z nich dziury, przez co muszę macać ręką dookoła łóżka, żeby ową broń bakteriologiczną (wirusową?) pozbierać. Zasypiam na stojąco/siedząco/w trakcie jedzenia/rozmowy z moim TŻ/wpatrywania się w ruchome obrazki lecące w telejaju. Głosu nie mam, co być może dla Hansa jest błogosławieństwem (albowiem gadułą jestem straszną, a bez fonii gadać trudno, nie umiem na migi...)

Siedzę na łóżku, wokół mnie piętrzą się torby, siatki i inne dziwolągi. Nie znoszę się pakować, tak zwyczajnie, na wyjazd. A pakowanie całego naszego majdanu w celu przeniesieniu go do większego mieszkania mnie troszkę przytłacza. Ale. Myśl o nowej przestrzeni bliżej szkoły/pracy sprawia, że cieszy mi się paszcza. (uśmiecha się wszystkimi ząbkami)

Bo dochodzę do wniosku, że chciałabym widzieć Twojego syna, NASZEGO syna. Może. Gdybym nadawała się na matkę 

Ostatnio tak jakoś mniej lub bardziej kreatywnie na zajęciach z grafiki.

Pomiędzy pracą, pierwszym od dawna poważnym zleceniem, które sprawia mi dużo przyjemności, mimo faktu, że nie jest przesadnie ambitne. Między tworzeniem własnych grafik, rysowaniem, czytaniem książek i popijaniem herbaty.  Pomiędzy ciepłymi oddechami, snem przy ciepłym spokojnym ciele... Aktualnie pomiędzy szukaniem mieszkania a Stingiem. Życie się toczy, sprawia mi radość, budzi uśmiech, pobudza do mruczenia.

Czasem śni mi się, że jesteś gdzieś daleko, błąkam się sama, szukam, gubię się i nie wiem co mam robić. Wtedy budzę się, widzę jak spokojnie śpisz z uśmiechem na ustach, przytulam się do Twoich pleców i już jestem spokojna.

Ikar przyglądał mi się z uśmiechem na ustach, a w rękach trzymał kubek kawy z mlekiem, kubek zupełnie zwykły NIE-ZAREZERWOAWNY-DLA. 

Kiedyś jadąc samochodem razem z Hansem rozmawialiśmy o sztuce. I tak od słowa do słowa doszłam do tego, co chciałabym zrobić w ramach swojej pracy dyplomowej na zakończenie ASP (o ile kiedykolwiek się tam wybiorę i dostanę). Mój szatański plan polegał na zakupieniu z rzeźni całej zdechłej krowy i pomalowaniu jej w kolorach polskiej flagi. Wspaniała metafora, prawda? 

Bo na razie ciężko mi zrobić cokolwiek, właściwie najchętniej siedziałabym wtulona w plecy Hansa albo spała (również wtulona). Wszelkie czynności wydają się skomplikowane niczym węzeł gordyjski, a problemy mają rozmiary Mount Everestu. Powoli zaczynam znowu robić cokolwiek. Jestem z siebie dumna, kiedy uda mi się wykonać najprostszą rzecz. I wspiera mnie przy tym moje szczęście. Cudowne, wyrozumiałe, ciepłe... [mruczy]